شهرکسازی به معنای طراحی و ساخت یک مجموعهی مسکونی یا ترکیبی از کاربریهای مختلف در یک محدودهی مشخص و برنامهریزیشده است که معمولاً شامل واحدهای مسکونی، فضاهای خدماتی، تجاری، آموزشی و فضاهای سبز میشود. در این روش، بهجای ساخت پراکنده ساختمانها، یک محدوده زمین بهصورت یکپارچه طراحی میشود تا همه نیازهای ساکنان در همان مجموعه پیشبینی شود.
در شهرکسازی، علاوه بر ساخت واحدهای مسکونی، زیرساختهایی مانند خیابانها، شبکه آب و برق، سیستم فاضلاب، فضای سبز، مراکز خرید، مدرسه و گاهی مراکز درمانی نیز در نظر گرفته میشود. هدف این است که یک محیط منظم، قابلدسترسی و نسبتاً مستقل از نظر خدمات شهری ایجاد شود. این شیوه معمولاً با برنامهریزی شهری و مطالعات جمعیتی انجام میشود تا تعادل بین تعداد ساکنان و امکانات برقرار باشد.
شهرکسازی میتواند توسط دولت یا بخش خصوصی اجرا شود و اغلب در حاشیه شهرهای بزرگ یا مناطق در حال توسعه شکل میگیرد. اگر طراحی اصولی و استاندارد باشد، میتواند کیفیت زندگی را بهبود دهد و از گسترش بیرویه شهر جلوگیری کند؛ اما در صورت ضعف در زیرساخت یا مدیریت، ممکن است با مشکلاتی مانند کمبود خدمات یا وابستگی زیاد به مرکز شهر مواجه شود.